Қазақ жеріне табаным тиген сәт әлі күнге дейін есімде. Ол кезде мен он тоғызда ғана едім. Бұрын көріп-білмеген елге аттанарда жүрексіндім. “Қалай қарсы алады?” деген ойдан мазам кетіп, қол сөмкеден жолдаманы бірнеше рет алып шығып оқыдым. Оның да өз себебі бар. Бұған дейін мені жұмыс істеуге Украинаға жіберген болатын. Ол жерде бір айдай ғана еңбек еттім де, Ресейге оралдым. Себебі, жерсіне алмай қиналдым, олар маған тосырқай қарады. Бұлай өмір сүрмек түгіл, жұмыс істеу де мүмкін емес қой. Үйге келгенім сол еді, қолыма Қазақстанға жолдама ұстатты. Жапырақтай бір тілім қағаз мені- берекелі елдің ортасына, қонақжай халықтың төріне апаратынын кім білген?!
Мен Қызылжар өңіріне тамылжыған тамыз айында келдім. Бірден табиғатына ғашық болдым. Самал желі қандай аялы еді! Ақ қайыңдары көзіме оттай басылды. Бойыма сенім ұялады. Ішкі түйсігім алдамапты. Осы жерде өмірлік серігім Анатолий Николаевичпен танысып, отбасын құрдық. Содан бері сынаптай сырғып өткен 61 жылдың ішінде елмен етене араласып, жергілікті халықтың болмысын танып, бұл жерге адал еңбек еттім. Еңбек жолымды агроном болып бастадым. Кейін аудандық ауыл шаруашылығы басқармасының аға экономисі болдым. Сол кездегі Мәскеу және Совет аудандарында “Ленинский” және “Корнеевка” кеңшарларында экономист болып қызмет атқардым. 1973 жылы Мәскеу ауданына партиялық жұмысқа шақырылып, партиялық кабинет бөлімінің меңгерушісі, насихат және үгіт бөлімінің меңгерушісі, осы аудандық партия комитетінің идеология жөніндегі хатшысы болдым. Ал 1985 жылдан бастап Жамбыл аудандық атқару комитетінің төрайымы, одан кейін бұрынғы Соколов аудандық партия комитетінің бірінші хатшысы болдым.
Ол кезде қызу жұмыстың қарқынымен күн-түн демей жолда жүреміз. Шаршаған кезде қонатын жер іздейміз, сол кезде тек қазақтар ғана үйіне шақырып, төріне шығаратын. Бес-алты кісі жүрсек те, “Құдайы қонақ келді” деп қабақ шытпай қарсы алып, жылы-жұмсағын аузымызға тосты. Мен қазақ халқының кеңдігін сан мәрте көрген, тәнті болған адаммын. Қазақ тегі мықты, сөзі келісті, пікірі кесімді, парасатты халық қой. Жергілікті халықтың осы кеңдігінің арқасында тоталитарлық режімнің қатал үкімімен Қазақстанға жер аударылған мыңдаған адам өлімнен аман қалды. Қазақтар құшақ жая қарсы алып, өздері арып-ашып отырса да, жазықсыздан қуғынға түскендерді рухани күйзелістен, кемсітушілік пен аштықтан аман алып қалып, сорпа-суымен, нанымен бөлісті.
Қиын-қыстау жағдайда бір-біріне қол ұшын созып, иық тіресе көмек көрсеткен сол ағайын бүгінгі күні еліміздің толыққанды азаматтарына айналды. Осы күні қазақ жеріне тағдырдың ауыртпалығымен келген қай этнос өкілінің болмасын, жергілікті халыққа айтар алғысы шексіз. Сол бір қиын уақытта бауырына басқан қазақтардың кең пейіл, бауырмал қасиеті болмаса, бұл жер біздің мәңгілік мекенімізге айналар ма еді?!
Қазақта “қарашаңырақ” деген қасиетті сөз бар. Қарашаңырақ – бір әулеттің тараған түптамыры. Біздің қарашаңырағымыз Қазақстан болса, қазақ – сол елдің иесі. Сонау 1959 жылы пейілі кең, көңілі дарқан, қонақжай да бауырмал қазақтың көркем мінезіне қалай тәнті болсам, содан бері осы пікірімнен бір ауытқыған емеспін. Жүзін күн қаққан бұрымды қыз күнімде келіп, қазір бір әулеттің анасы болып отырған мен үшін қарашаңырағым – Қазақстанның бірлігі мен тыныштығы аса қымбат. Жалпы алғыс айту дегенде сөзбен шектеліп қалмай, оны іс-әрекетімізбен көрсете білуіміз керек. Яғни, әр жасаған жақсылықтың қайтарымы болғаны дұрыс деп есептеймін. Солтүстік Қазақстан облысының, Қызылжар ауданының құрметті азаматы, орталық, облыстық, аудандық ардагерлер кеңесінің мүшесі ретінде түрлі шараларға қатысып, халықтың, өскелең ұрпақтың алдында жиі сөз сөйлеймін. Аға буынның міндеті – жастарға ақыл айту, түзу жолды көрсету. Осы тұрғыда бізге артылған жауапкершілік зор. Елдегі ынтымақ пен бірлікті нығайту үшін бәріміз атсалысуымыз қажет.
Мария БАТАЕВА,
Солтүстік Қазақстан облысының құрметті азаматы.