Есейгенде қанатымен су себер қарлығаштай, қоғамға пайдасы болар қызметтің тізгінін ұстасам деп армандайтынмы
н. “Адам өміріне араша болатын ақ халатты абзал жандардың қатарынан табылсам ба, әлде ел игілігін үстем етер ғалым болсам ба екен?!” дейтін едім. Бала қиял, жүйрік еді-ау… Қолыма алғаш қалам ұстатқан ұстаздарыма тәнті болып, болашақта шәкірт тәрбиелеуге тас түйініп, арман жетегінде Алматы қаласындағы әл-Фараби атындағы Қазақ ұлттық университетіне құжат тапсырғаным да есімде. Алайда, жүрегімнің қалауы ұлт мұраты жолында жүрген журналистермен бірге қоғамның игілігі үшін еңбек ету екенін туған өңірімдегі абыз басылымның табалдырығын аттағанымда анық ұқтым.
Мағжан Жұмабаев, Смағұл Сәдуақасов, Қошке Кемеңгеров сияқты Алаштың ардақтылары іргесін қалап, қызмет еткен ғимараттың ішіне имене кіріп, редакция ішінде ілініп тұрған сарғайған суреттерді, шығармашылық ұжымның бүгінгі тынысы бейнеленген қабырғаны қарап шыққаным сол еді, ішкі толқынысым, тіпті, күшейе түсті. “Тәжірибем жоқ, білімім де басқа, адасып жүрмін-ау?”. Бірнеше секунд ішінде бұлқынған ой-сезімдерді бұғауладым да, директордың кабинетіне кіріп, өз өтінішімді айттым. Осылайша, үш ұйықтасам да түсіме кірмеген абыз басылымда еңбек ететін болдым. “Soltústik Qazaqstan” газеті келешекке деген арманмақ-сатымды түбегейлі өзгертті .
Редакцияда жұмыс істеу барысында қалам ұстаған қауым мен ақпарат сүзген қаламгердің алдына қалың әлеуметтің сауатын көтерумен қатар, қоғам санасына әсер етіп, ұлт сапасын жақсарту міндеті жүктелетінін білдім. Бір таңғалғаным – жұмыстағылардың дені өзім сияқты жас қыздар, “бір қолымен бесікті, бір қолымен әлемді тербетіп” отырған келіншектер екен. Шаңырақтың жылуын сақтап, қызу жұмыстың көрігінде қайнаған олар парызы мен міндетін қалай қатар алып жүр екен деген ой да жиі мазалайтын. Уақыт өте келе, бұлай еңбек ету үшін әр адам өз қызметін сүйіп, зор қызығушылықпен, ізденіспен жұмыс істеуі керектігін түсіндім.
Маған жең ұшынан жалғасқан сыбайлас жемқорлық, қоғамда тыйылмай тұрған заң бұзушылық тақырыптарына қалам тербеп, жастар арасындағы маңызды мәселелерді толықтай қамту міндеттелді. “Көз қорқақ, қол батыр” демекші, бұл мамандықтың қыр-сырын меңгеріп, газеттің оқырмандары зор қызығушылықпен оқитын қызықты, мәнді мақалалар жазамын деген мақсат қойдым. Осылайша, күннен-күнге үйренгенім де, білгенім де арта түсті. “Білгенім бір тоғыз, білмейтінім тоқсан тоғыз” дегенің осы екен. Өйткені, бұл салада қырық жылдан астам қызмет еткен қаламгерлердің, ардагер журналистердің әлі күнге ізденіп, мақала жазып жүргенін көргенде тәулік бойы ойланғаным өмір бойы жалғасатынын түсіндім.
Осылайша, тағдырдың тартуымен журналист болғаныма еш өкінбеймін. Себебі, “Soltústik Qazaqstan” газеті арқылы сөздің киесі мен қасиетін сезіндім…
Орынбасар ТӨЛЕПБЕРГЕНҚЫЗЫ,
“Soltústik Qazaqstan”.