Түнгі ұйқымды терезенің тарс етіп шағылған дыбысы бұзды. Сырттағы салқын ауа бірден төргі бөлмеге еніп, қысқы суық үй ішіне жайылып барады. Шошып кеткен кішкентай қызым шыңғырып жылап жіберді. Үлкені қасына келіп оны жұбата бастады. Жүгіріп сынған терезеге барып едім, төменнен ауладағы көлікке асығыс отырып жатқан ер адамның бейнесін ғана көріп үлгердім. Оның кім екенін іштей сезсем де, қыздарыма сыр білдірген жоқпын.
Үшеуіміз де таңды ұйқысыз атырдық. Қалғып кетсек тағы біреу келіп тынышымызды алардай түнімен үрпиісіп отырдық. Әйнекті бұзып өтіп, бөлменің дәл ортасына түскен кірпішті алып қоқысқа тастадым. Үлкенді-кішілі терезе сынықтарын да жинай бастадым. Үйдегілер тоңып қалмасын деп терезені уақытша қалың көрпешемен жапқандай болдым. Құстың ұясына кіріп, жыландай ойнақ салған желдің екпіні сонда ғана басылды. Үйдің іші ретке келгендей болғанымен ішім ұлып тұр. Өмірден көрешегін көріп, қап-қара болып, тасқа айналып кеткен жүрегім әйнекпен бірге сан мың бөлшекке ыдырап кеткендей күйдемін.
Адам өзінің жалғыздығын осындай сәтте шын сезінеді екен. Аспаның ашық болғанда жаныңа қорғаушының да қажеті шамалы. Ал қиындыққа тап болған сәтте өзіңнен басқа сенер ешкімің жоқ екенін түсінесің. Әуел баста мен өзімнің жалғыз емес екеніме сенетінмін. Жиырма бір жасымда күйеуге шығып, 10 жыл отбасылық өмірді бастан өткердім. Алайда сезіміміз сол сәтте сөніп, ажырасудан басқа жол қалмағандай көрінді. Күйеуім кеткен соң екі қызыммен бірге жалғыз қалдым. Бар мейірімімді соларға төгуге тырысып, тек солар үшін жұмыс істедім. Бүгінде екі баламның үлкені студент атанған. Кішісі мектепте оқиды. Түптің түбінде екеуі де теңін тауып, басқа шаңырақтың отын жағатыны белгілі. Осыны ойласам көңілім жабырқап, еңсеп түсіп кетеді. Көрші үйдегі кейуана сияқты өлімді жалғыз қарсы алғым келмейді. Көңіл қосатын жақсы адам табу туралы айтқан туыстарым да, құрбыларым да болды. Олардың бұл кеңесіне не деп жауап берерімді білмей, өзімді ажырасқаным үшін айыптағандай күй кешетінмін. Осындай күндердің бірінде шын махаббатым деп қол ұстасқан адамымның отбасыма тек қиындық қана әкелерін неге білмегенмін?
Адам деген күрделі жаратылыс қой. Кейде қасыңда жылдар бойы жүрген жанның шын мәнінде қандай екенін білмей қалуымыз мүмкін. Ал өмірде бірінші рет кездескен адам туралы не айтуға болады? Әу баста Сәрсен жүрегі жұмсақ, жүзі жылы сияқты көрінді. Бәлкім алғаш жолыққан сәтте оның көмегін көрген соң солай ойлаған шығармын. Жаңбырлы күні аялдама алдына тоқтап, үйіме жеткізіп тастаған ер адаммен әңгімеміз бірден жараса кетті. Көліктегі таныстықтан кейін екеуіміз бір-бірімізбен қимай қоштастық.
Келесі күні жұмыста отырсам телефоным шыр ете қалды. Бейтаныс нөмірден қоңырау шалған кеше танысқан Сәрсен екен. Менің нөмірімді қайдан алғаны белгісіз. Аз-кем сөйлескеннен кейін кешке кездескісі келетінін айтты. Мен мұндай тосын ұсынысты күтпеген едім. Не дерімді білмей, жұмыстың көптігін сылтау етіп тұтқаны қоя салдым. Сол күні Сәрсен бірнеше рет хабарласты. Танысқаныма бір-ақ күн болған адаммен кездескім келмегенімен, бастартудың жолып таппадым. Алғаш көргенде-ақ жылы ұшыраған адамды ренжітіп алғым келмей амалсыз келістім.
Сәрсен кездесуге мұқият дайындалыпты. Бір құшақ гүл, кешкі ас, әсерлі кездесу. Мен оның маған деген сезімі бар екенін түсініп, одан сайын қысылдым. Екі баланың анасы бола тұра басқа біреумен мейрамханадағы кешкі аста отыруға ыңғайсыздандым. Сәрсен қанша құрмет көрсетіп, ықылас білдіріп жатса да, үйге баруым керек екенін айтып, көп отырмай кетіп қалдым. Оның жақсы адам екенін сезсем де, бірге бола алмайтынымызды біліп тұрмын.
Кездесудегі қылығымнан кейін Сәрсен енді маған хабарласпайтын шығар деп ойладым. Өзім де оны ұмыта бастадым. Алайда арада бір апта өтпей телефоным тағы шырылдады. Тағы да кездестік. Қасымдағы адамның қызықты әңгімесі, маған деген ерекше назары жанымды баурай бастады. Осылай бірте-бірте арамыз жақындай түсті. Мен үшін Сәрсен жаны таза, жүрегі жылы адам болып көрінді.
Екеуіміз бірнеше ай бойы кездесіп жүрдік. Сәрсен ешнәрсеге қарамастан менімен бірге болғысы келетінін айтып, бұл тақырыпты жиі қозғай бастады. Бір өзі екі бала тәрбиелеп отырған маған мұндай қадам жасау оңай емес еді. Ақыры бар жігерімді бойға жиып, Сәрсенді қыздарыммен таныстырдым. Ол бірден балаларды жақын тартып, көңілдерінен шықты. Қыздарымның күлімдеген жүзін көріп, менің де жүрегім тыныштық тапты. Сол сәттен бастап Сәрсен үйге жиі келетін болды. Балалар оны әкесіндей көріп, келген сайын қуана қарсы алады. Алайда сонда да мен екінші рет жар атануға дайын емес едім. Ал ол болса күн өткен сайын мені асықтырып, бір отбасы болуға көндіргісі келді. Мен әлі де уақыт керек екенін айтып, бұл тақырыпта сөйлесуден қашатын болдым.
Әрқашан менімен сыпайы әрі байсалды сөйлесуге тырысатын Сәрсен бір күні мен күтпеген әңгіменің шетін шығарды.
– Әлде сенің көңілің қалаған басқа біреуің бар ма? Үйлену туралы сөз қозғасам, неге қашқақтай бересің? – деген сөзін естігенде не дерімді білмей қаттым да қалдым. Дәл алдымда сабырлы, жүзінен мейірім төгілген Сәрсен емес, басқа адам тұрғандай.
– Әзілің шығар, сен де қай-қайдағыны айтасың, – деймін әңгімені жұмсартпақ болып.
Мұнысының қалжың емес екенін түнерген жүзінен түсіне қойдым. Танысқанымызға бірнеше ай ғана болған адамның алдында ақталғым келмеді. Бір жағынан соншалық ерсі сұрақ қойғанына өкпелеп қалдым.
Осыдан кейін Сәрсеннің қызғанышы үдей түсті. Қайда барғанымды, кімдермен кездескенімді тәптіштеп сұрап, қоңырауға жауап бермесем дауыс көтеретінді шығарды. Тіпті бір жаққа баратын болсам одан рұқсат сұрайтын күйге жеттім. Алғашында қамқор, қайырымды болып көрінген адамым нағыз қызғаншақтың өзі болып шықты. Бұлай жалғаса беруі мүмкін емесін түсінген соң, онымен бар қатынасымды үзбек ниетімді білдірдім. Алайда Сәрсенге бұл ойым ұнай қойған жоқ. Не десем де менсіз өмір сүре алмайтынын айтып тұрып алды. Ал мен әр қадамымды аңдып отыратын қызғаншақ адаммен тағдырымды бір арнаға тоғыстыра алмайтын едім.
Қош айтысқысы келмеген Сәрсен қайда барсам да соңымнан қалмайтынды шығарды. Бірде жұмысқа барғанда, бірде дүкенде, тіпті үйден шыққанда алдымда тұрады. Кешірім сұрап, өзін тастамауымды өтініп, жібергісі келмейді. Бұл әрекеті жүрегімді жібітудің орнына одан сайын ашуымды келтіреді. Жас бала сияқты ізімді аңдып, бір елі қалмайтыны несі?
Бір күні Сәрсен маған айтпай үлкен қызыммен жолығыпты. Оған мені көргісі келетінін айтып, кездесуімді өтініпті. Мектептен келе жатқанда кіші қызыма да сол сарындағы өтінішін жеткізіпті. Осы сәттен бастап мен қыздарымның қауіпсіздігі үшін алаңдай бастадым. Ол менің ғана емес, балалардың да қайда жүргенін аңдып отырады екен. Шектен шыққаны соншалықты, менің әріптестеріме де хабарласыпты. Бұл ісі ашуымды тудырып, онымен сөйлесуден үзілді-кесілді бас тарттым. Соған қарамастан отбасымды аңдуын тоқтатқан жоқ.
Көзін шел басқан Сәрсен мені көндірудің небір айла-тәсіліне барды. Тіпті қорқытып-үркітуден де тайынған жоқ. Бір кеште үйдің алдына келіп, қайта-қайта есік қағып тұрып алды. Айқайлап мені шақырды. Оны мұндай күйде үйге кіргізгім келмеді. Көршілердің мазасын алмасын деп өзім сыртқа шығып, кетуін сұрадым. Ол одан бетер ашуланып, өз-өзіне ие бола алмай кетті. Дір-дір еткен алақанын көтеріп, мені ұрып жіберді. Өмірімде мұндай қорлық көрмеген мен жан даусым шығып айқайлай бастадым. Қатты дауысты естіген көршілер есік алдына шығып, арашалап алды. Сөйткен Сәрсен енді міне, түн ішінде тереземізді сындырып кетті. Бұған шыдамаған мен ертеңіне полицияға арыз жазып, болған оқиғаның бәрін баян еттім. Көп ұзамай Сәрсен ұсталып, жазасын алды. Мейірімді жандардың қолдауының арқасында мен қалыпты өміріме қайта оралып, өз-өзіме келдім. Менің қиналғаным ештеңе емес қой, осының бәріне куәгер болған қыздарымның жайына алаңдаймын.
Неге мен дәл осындай адамға жолықтым екен? Бұл жай ғана кездейсоқтық па әлде маңдайға жазылған қиындық па? Тағдырдың тарам-тарам жолы мен беймәлім заңын түсінуге біздей бейбақтың ақылы жетпейтін шығар.
Дайындаған
Диас АЯҒАН,
«Soltüstık Qazaqstan».