Парабиатлон және парашаңғыдан еліміздегі ең табысты спортшылардың бірі – Ербол Хамитов. Жерлесіміз параспорттан Қазақстан тарихында тұңғыш рет әлем кубогының жалпы есебінде жеңімпаз атанып, «Үлкен хрусталь глобус» иеленген болатын. Қысқы маусымды сәтті аяқтап, туған жерге оралған спортшымен жақында сұхбаттасудың сәті түсті.
– Жеңісіңіз құтты болсын! Бұл бір күнде келген жетістік емес. Артында қаншама төккен тер, тіпті төгілген жас жатыр десем қателеспеспін. Параспортқа келуіңізге себеп болған сол бір келеңсіз оқиға жайлы айтып бере аласыз ба?
– Құттықтауыңызға көп рақмет. Сол бір келеңсіз жайтты жұрттың көбі біледі деп ойлаймын. Сондықтан жарақатым жайлы қазіргі кезде қайтадан еске түсіріп, айтқым келмейді. Ең бастысы мен сынбадым, қиындыққа төздім, берілмедім. 17 жаста ғана едім, армандарым асқақ болатын. Сондықтан алға қойған мақсатымнан қайтпадым. Қиын болса да спортты тастаған жоқпын.
Әрине, алғашқыда оңай тимегенін мойындаймын. Бұрын айналысқан жекпе-жек, күрес, грепплинг сияқты спорт түрлерін тастап, денсаулық жағдайыма байланысты өзіме ыңғайлы басқа спортқа ауысуға тура келді. Алдымен Аллаға, кейін сол қиын сәттерде маған қолдау көрсеткен Сергей Веселов, Анатолий Ким бастаған ағаларыма, ата- анама, туған-туыстарыма, мені қолдаған жанкүйерлеріме алғысымды білдіргім келеді. Және тәтем Ақбидай Құсайыноваға көп рақмет айтамын.
Жарақатымнан айыққаннан кейін көпшіліктің кеңесімен, әрі өзімнің қалауыммен парашаңғы спортымен айналысуды ұйғардым. Алайда көкейімде тағы да бір спорт түрін игерсем деген ой болды. Паралимпиада ойындарына дайындық кезеңдерінің бірінде беларуссиялық биатлоншылар маған өздерінің жаттығу мылтықтарын беріп, жарысқа қатысуыма себепші болды. Биатлонға қызыққаныммен ол кезде менің өз жаттығу мылтығым болмаған еді. Осы оқиғадан кейін парабиатлоннан бағымды сынауға кірістім. Жаттықтырушылар алғашында сенімсіздік танытты, олардың аттарын атап, түстерін түстемей-ақ қояйын. Жеке жаттықтырушым Антон Ждановоич мені қолдады. 2022 жылы несиеге өзі маған мылтық алып берді. Менің парабиатлондағы жолым осылай басталды. Шыны керек, көп қиыншылықтарды бастан өткердік. Бүгінде осындай жетістікке жетіп жатқаныма шүкір деймін.
– Қиын сәтте қолдау көрсеткен жақындарыңыз жайлы айттыңыз ғой. Жалпы өзіңіз қай жерде туып өстіңіз?
– Мен Солтүстік Қазақстан облысы, Қызылжар ауданы, Петерфельд ауылында туып өстім. Бірінші сыныпқа дейін атам мен әжемнің тәрбиесінде болдым. №17 ұлтық жаңғыру орта мектебінің 9 сыныбын аяқтап, 2017 жылы Петропавл кәсіптік педагогикалық колледжіне оқуға түсіп, оны ойдағыдай тамамдадым. Қазіргі уақытта М.Қозыбаев атындағы университеттің студентімін. Отбасында екеуміз, қарындасым – мектеп оқушысы. Аллаға шүкір, сүйікті жарым, екі кішкентай қызым бар.
– Спортқа қалай келдіңіз?
– Кішкентай кезімнен спортқа жақынмын. Алдымен футбол ойнадым. 15 жастан бастап күрес және жекпе-жек спортымен шұғылдана бастадым. Менің ойымша, әр баланың өмірінде міндетті түрде спорт болуы тиіс.
– Бүгінгі күнге дейін біраз шыңды бағындырдыңыз. Өзіңіз үшін сол жеңістеріңіздің қайсысы маңызды?
– Жеңістің қайсысы болмасын спортшы үшін маңызды. Кейбірі қиындықпен келеді. Мен үшін биылғы парабиатлоннан әлем чемпионатындағы он екі шақырымдық спринттегі жеңісім әзірге ең маңыздысы сияқты. Бұдан бөлек «Үлкен хрусталь глобус» иеленіп, Қазақстанның спорт шежіресінде өз атымды қалдыруым – ерекше әрі тарихи жетістіктердің бірі. Жалпы қазақстандықтар арасынан «Үлкен хрусталь глобусты» 1994 жылы шаңғышы Владимир Смирнов иеленгенін айта кеткен жөн.
– Жарыс кезінде есіңізде ерекше сақталған оқиғалар бар ма?
– Есімде қалған ұмытылмас сәттердің бірі – Норвегиядағы Тронхейм қаласында өткен әлем чемпионаты. Бұл паралимпиада жарысына дайындық кезеңдерінің бірі болатын. 160 мыңдай адам, жанкүйерлерге лық толы трибуналар, олардың қолдау көрсетуі, жігерлендірген айқайлары ерекше рухтандырды. Бұл өте қызықты, эмоцияға толы, есте қаларлық жарыс болды.
– Әңгімеңізге рақмет!
Сұхбаттасқан
Рабиға ЕРАЛЫ,
«Soltüstık Qazaqstan».